De sint

De sint is weer in het land. Ik heb mijn schoen(en), mijn sloef(en) en mijn laars(en maar dan met een z) klaar gezet. Ik heb overal een hoop wortels in gesmeten, geraspte want ik had er geen andere.

Ik ben een heel jaar braaf geweest (naar mijn normen toch).

Ik heb geen kindjes gepest, alleen die van mij, maar dat is mijn recht als mama.

Ik heb mijn spullen altijd opgeruimd. Of laten opruimen, maar dat is gelijk want het resultaat is hetzelfde.

Ik heb mijn best gedaan om mijn kids goed op te voeden. Oké, het is mislukt, maar ik heb toch mijn best gedaan.

Dus lieve Sint, ik heb recht op een geschenkje!  Ik vraag alleen maar dat mijn kids ook volgend jaar gelukkig zijn, misschien ook iets normaler (onmogelijke opdracht waarschijnlijk), dat ze een goede gezondheid mogen hebben een heel jaar lang (behalve als ze die ene zware toets hebben en een beetje buikgriep van pas zou komen.).

eindelijk

Eindelijk heb ik het voor elkaar gekregen om mijn blog terug te openen. Het is te zeggen, ik wist niet meer waar hij stond, nadien wist ik mijn paswoord niet meer en nog later vond ik niet meer waar ik moest inloggen. Echt iets voor mij.

Ondertussen zijn we al een hele tijd verder en is er weer ontzettend veel gebeurd hier. Maar een paar dingen zijn nog steeds hetzelfde, ze (lees: mijn kids) lachen nog steeds met mijn fratsen.

Ik heb ook nog steeds problemen met telenet en mijn papieren-molen draait ook nog steeds zot. Mijn ex doet nog steeds (h)exerig, hij is overal gaan zeggen dat ik hem de kids niet laat zien en dus zijn er nog steeds heel wat mensen kwaad op mij.

Verder heb ik nog steeds een heleboel mensen waar ik echt op kan rekenen en die ik dan ook echt graag zie.

Voilà we zijn bijgeschreven, mijn volgende typ-sel kan ik weer volledig aan mijn kuren, misverstanden en kids wijden. Goed van mij.

pesten

De media staat vol met berichten van pesten, mensen die gepest worden in de ergste zin van het woord.

En verdomme dat maakt mij zo kwaad want dan moet ik steeds terug denken aan de tijd dat Nick zo hard gepest werd dat hij zelfmoord wou plegen. De onmacht en het verdriet komen weer boven. Ik moet mijn mond hierover houden want de school in kwestie heeft gedreigd met een klacht tegen mij voor laster en eerroof. De verslagen van de school waar stond dat ze wel op de hoogte waren van het pestgedrag van de medeleerlingen zijn op miraculeuze wijze verdwenen. Maar ze hebben bestaan, ik heb ze gelezen en toen ik een kopie vroeg waren ze weg. Nee mevrouw, die hebben nooit bestaan, wij wisten van niets.

Bijna hadden ze mijn zoon doodgepest, echt dood-gepest. Hij draagt er nog de gevolgen van want echte hulp hebben we nooit gevonden. Ik ben naar een advocaat geweest (sanneke, zou je dat wel doen, pesten is toch niet zo erg)  maar hij kon niets doen zonder de verslagen en de school wou mij een proces aandoen. Ik heb er de media bijgehaald, dag allemaal, de krant en het nieuws. En toen kreeg ik bedreigingen van de school, werd ik verplicht om alles terug te nemen. Ik heb dat nooit gedaan maar ze hebben er wel voor gezorgd dat Nick zijn jaar moest overdoen. Ik voel mij nog steeds slecht en ik ben nog steeds kwaad dat de pesters hun leven gewoon verder zetten, dat ze een ander slachtoffer gepest hadden.

Volgens de school moest ik dankbaar zijn dat het pesten niet zo erg was (bestaat er dan iets erger dan gepest worden tot zelfmoord?) want diezelfde leerlingen hadden al iemand in de psychiatrie gepest. Ik heb de ouders van dat meisje gesproken maar die wilden niet getuigen omdat dat meisje nog steeds behandeld werd (al 2 jaar).

Op facebook kom ik de pesters soms ongewild tegen en ik heb ze al eens horen opscheppen over het pesten van Nick. Gaan zij later de op het werk ook pesten? Ze werden immers niet gestraft, integendeel hun leven ging verder, dat van hun volgende slachtoffer stopte op het moment dat het pesten begon.

Ooit weet ik wat ik er kan tegen beginnen, ik heb nog al de namen van de pesters, ik heb de namen van de leerkrachten die het niet nodig vonden om iets te doen.

Ik heb met tranen in mijn ogen naar de film van Ben X gekeken. Dat was het verhaal van Nick, elke zin, elk woord en elke letter. De onmacht van die moeder was mijn onmacht. Ik kan er nog steeds niet over praten zonder dat de tranen komen.

de tijd vliegt

De tijd vliegt en vliegt en vliegt en ik vlieg maar mee, de ene dag met wat meer zin dan de andere dag. Het schooljaar is weer een tijdje bezig en de kids zijn het al weer gewoon (oke, gewoon is misschien overdreven) om vroeg op te staan en om met de trein naar school te gaan. En ook ik ben het gewoon (ook hier een beetje overdreven) om vroeg uit mijn bed te rollen en om in een hels tempo de tafel te dekken en boterhammen in de juiste brooddozen te mikken. Inderdaad in een hels tempo want ik rol veel te laat uit mijn bed, of beter ik rol op tijd uit mijn bed maar ik neem daarna ruim de tijd om mijn benen vertikaal te zetten.

Britt heeft besloten om volgend schooljaar niet naar het eerste leerjaar te gaan omdat juf Els een zotte juf is, omdat huiswerk maken niet zo leuk is als spelen en omdat ze keigraag niet wilt kussen met een jongen. En ook als ze bij juf Marijke kan blijven dan kan ze de nieuwe kindjes helpen om alles te kunnen.  Verder is achternaam echt Tetterkont (het had gekund)  en wilt Asten dat niet geloven en die schoenen moet ze keilang aanhouden, ook om te slapen, want Marieke vindt die ook mooi.

De lijst voor de goede heilige man ligt al klaar en elke dag moet de lijst aangepast worden naar gelang de reclame op tv. Gelukkig weet ik dat ze blij is met alles wat ze krijgt zolang er maar een potje chocolademousse bij ligt.

Mijn kinderen worden echt groot en hoe ik ook mijn best doe, ik begrijp meestal niet waarover ze aan het praten zijn. Ik doe echt mijn best en ik vraag echt wat ze bedoelen, maar ze krijgen het niet meer uitgelegd. Meestal knik ik gewoon heel overtuigend ‘ja’ of herhaal ik gewoon wat ze zeggen maar dan op mijn manier. En meestal liggen ze dan plat van het lachen omdat ze goed weten dat ik niet kan volgen.

Maar ik geniet van al mijn kids en ik ben fier op al mijn kids, ik ben blij dat ze gelukkig zijn en geen grote problemen hebben. En dat zij op hun beurt genieten van het leven (al is dat soms door mij uit te lachen) en van de dingen die ze doen.

 

4 jaar en 5 jaar

Mijn pleegdochter is bijna 5 jaar, dus er moest dringend gevierd worden.  Ze was al haar feesten al bijna een jaar aan het plannen, want er moesten veel feestjes zijn en gelijk heeft ze. Eerst was er het verjaardagsfeest in de in de binnenspeeltuin met pannenkoeken, een ijsje, veel geschenkjes en heel veel vriendjes. Nadien moest ze op de knop gaan drukken in dreamland, DE verjaardagsknop. Omdat het dag van de klant was, waren ze daar pannenkoeken aan het bakken waardoor Britt dacht dat ze daar nog eens alle mensen aan het trakteren was voor haar verjaardag.

De volgende dag was het weer feest want dan was ze vier (vier al) jaar in ons gezin. Voor die dag koos ze om haar schoonheidsinstituut te openen (jeuj :p) en ik mocht de Chinese vrijwilligster zijn. Drie keer heb ik er aan mogen geloven en gelukkig is iedereen vergeten om foto’s te trekken. De rest van de bende lag wel plat van het lachen met al de creaties.

Haar echte verjaardag volg op woensdag en dat is taart eten en wafels bakken en nog maar eens pakjes opendoen. Ik wou dat ik ook 5 jaar werd, maar dan wel in dit gezin en niet…….

En dan is er nog het verjaardagsfeest in de klas op donderdag, weer met taart en kinderchampagne. Nadien kan ze al weer beginnen te plannen voor het volgende jaar.

ik durf…..

Ik durf alles en wanneer ze tegen mij zeggen dat ik het niet durf, dan doe ik het gewoon omdat….. ja, gewoon omdat ik alles durf.

Ik smijt met brooddeeg naar een directeur omdat hij zei dat ik niet durfde, ik spring met de kinderen in plassen omdat ze dachten dat ik het niet durfde, ik ga in attracties die echt eng zijn omdat ik het wel durf, ik slaap ‘s nachts buiten omdat ik dat ook durf. En zo zijn er nog meer voorbeelden en zo lang het niet illegaal is en zo lang ik er niet van sterf, durf ik alles.

En toch…… Ik durf de brief niet geven die al lang klaar ligt, ik durf niet bellen om te zeggen dat ik je haat, ik durf niet naar je toe komen om te zeggen dat je slecht ben, ik durf de leugens die je tegen mijn familie vertelt niet weerleggen, nee dat durf ik niet. En steeds vraag ik mezelf af waarom ik dat niet durf, heb je me dan nog steeds in je macht? Of wil ik je ondanks alles gewoon sparen en niet kwetsen?

Ik troost me met de gedachte dat het ook wel aan jou zal knagen, wat je ook tegen iedereen zegt. Ergens zal je me wel missen en ergens zal je mijn kinderen ook missen.  En nee, ik probeer het niet opnieuw, want ik weet dat je woorden me weer zullen kwetsen en je blikken me weer in mezelf zullen doen keren.

Ik ben gelukkig, ik ben gelukkig met mijn kinderen en mijn ventje, ik ben wel gelukkig met mijn kinderen en mijn ventje.

leuk en niet leuk.

Dit weekend was echt een weekend van twee uitersten , van super leuk naar super stom, van hemel naar hel.

Eerst het leuke: Toos mocht op vakantie komen van zaterdag tot zondag. Toos het schattige dochtertje van Saskia en Johan. En wat kan dat  

hummeltje plezier maken en wat hebben we allemaal genoten van kleine (allez al redelijke grote) Toos. In het begin was het even wennen, vooral die kleine pampers en de draaiende Toos was gek. Gelukkig was Britt er om Toos een beetje af te leiden bij het verversen. Britt was als een grote zus voor Toos en ik denk dat ze best fier was dat ze ook eens ‘grote zus’ kon zijn. Het is nog nooit zo rap zondag geweest en toen moest Toos terug naar huis.

Berichtje voor Toos (ook een beetje voor Johan en Saskia): bedankt dat we deel mogen uit maken van je leven, we genieten van elke seconde.

En dan nu het slechtste gedeelte.

Ik snap niet hoe je een kind (ja, een kind!) van 16 jaar voor een keuze kan zetten die eigenlijk geen keuze is. Op 16 jaar moet het leven genieten zijn en plezier maken zijn en mag je niet gedwongen worden om een keuze te maken die te stom is voor woorden.

Ik heb hier een dochter die ontroostbaar is, echt ontroostbaar! En het breekt mijn hart en hoewel ik mijn tranen verbijt (ze heeft al verdriet genoeg) loop ik ook al heel de tijd binnen in mezelf te wenen. Ik kan ook niets zeggen of doen om haar verdriet te verzachten gewoon omdat er niets te zeggen of te doen valt. Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld en zo kwaad en zo verdrietig tegelijkertijd. Het erge is dat niemand kan helpen, alleen de persoon die de keuze gaf. Maar hoe kies je tussen slecht en even slecht, tussen dom en even dom.

Tijd heelt alle wonden zeggen ze, maar als ik al niet geloof dat deze wond ooit vergeten zal worden, hoe zeg ik dat tegen Cynthia?

En ik weet ook dat pestende mensen niet gelukkig zijn anders zouden die mensen andere dingen te doen hebben. Maar dat geeft ze nog het recht niet om te pesten.

Voor Cynthia: ik weet dat je vroeg om er niet meer over te praten en dat respecteer ik, maar dat wilt niet zeggen dat ik niet verga van de pijn als ik je zo zie zitten,  dat wilt niet zeggen dat ik mij niet machteloos voel.

vertrokken

Inderdaad we zijn weer vertrokken, niet op vakantie, niet naar school, maar we zijn wel weer vertrokken met de papiermolen. Ik dacht al dat aan het dromen was of dat ik ergens in een parallelle wereld aan het leven was. Maar niets van dat alles, het loopt weer allemaal fout zoals het altijd fout loopt. Deze keer gaat het over de studiebeurzen van de kids. Verleden jaar liep alles verkeerd wat maar verkeerd kon lopen en dus dacht ik dat ik het deze keer maar zou laten invullen door mensen die weten waar ze mee bezig zijn.

Op een regenachtige dag in augustus vertok ik dus met Vinni vol goede moed naar Leuven omdat ik daar moest zijn volgens de meneer van 1700. 1700, het telefoonnummer voor alle vragen en het telefoonnummer voor alle verkeerde antwoorden.

De meneer van Leuven wist van niets, ze hadden nog geen papieren en ze hadden nog geen programma’s en ze hadden de juiste computers nog niet. Ik heb toen heel vriendelijk gezegd dat ik nergens naartoe ging en dat hij maar moest zorgen dat dat op de één of andere manier in orde ging komen. ‘Ha, dan gaan we naar de een andere computer en dan doe ik het daar’ zei de meneer waarna hij nog zei: ‘ja, soms moet je eens op je strepen staan om iets gedaan te krijgen.’

Verstandig als ik ben heb ik maar niets gezegd, die aanvragen moesten immers nog ingevuld worden. Wij dus vol goede moed naar een andere computer in een ander lokaal. En toen begon het.

Eerste kind: Nick. Volgens de computer zat Nick nu al 10 jaar op kot. Ik zeg dat dat wel al erg lang is en dat ik van niets weet en dat hij dan al van toen hij 10 jaar was op kot zit. De meneer kijkt eens en dat lijkt dan voor hem toch ook niet echt mogelijk. Maar de computer vindt dat dat zo is en dus is dat zo. Na veel prullen en klikken krijgt de meneer dat dan toch opgelost.

Tweede kind: Vinni. De richting dat hij gaat volgen bestaat niet volgens de computer. De school bestaat wel, maar niet helemaal. (ja, ik begrijp het ook niet goed.) Na weer wat geklik (ik zit daar dan al bijna een uur) mag Vinni toch de richting volgen waar hij al voor ingeschreven is.

Derde kind: Cynthia. Cynthia haar school bestaat niet en de richting die ze gaat volgen bestaat ook al niet. Dus weer gezoek, geklik, gefoefel tot alles in orde is.

Vierde kind: Timo.   Timo is verleden jaar van het eerste jaar naar het derde jaar gegaan. En dat krijgen we niet meer juist.

Vervolgens moeten we wat documenten toevoegen, papier van het ene, papier van het andere. En als alles na twee uur eindelijk op zijn plaats staat en wanneer de meneer eindelijk na twee uren op ‘verzenden’ klikt, verschijnt er op het scherm: fout, gelieve het later opnieuw te proberen.

Ik weet niet wie het lastigste was: ik of die meneer. En dan moet ik binnenkort nog abonnementen aanvragen en boeken gaan bestellen.

in de rapte

Ik heb eigenlijk te weinig tijd om elke dag hier iets op te flansen en wanneer ik dan tijd heb dan ben ik weer te moe. Gelukkig zegt mijn lichaam op tijd wanneer het tijd is om te rusten. En mijn lichaam is daar zeer kordaat in, wanneer ik niet luister gaat het gewoon in staking en kan ik mijn bed gewoon niet meer uit. Best wel eng op die momenten, maar zo leer ik ook dat ik beter moet leren luisteren en mijn krachten moet doseren.

Met mijn dochter ben ik naar Tienen zingt geweest en zoals verleden jaar was het dit jaar ‘echt af’, zoals mijn dochter dat zo mooi kan verwoorden. We gaan altijd als twee normale mensen naar daar en we komen altijd naar huis als twee giechelende kippen. Ik denk dat wij zo de prijs van zotste mensen in de wacht kunnen slepen en met een hele voorsprong op andere mensen.

Ondertussen begin ik steeds meer vragen te stellen bij het hele pleegzorg-gegeven. En ik vraag mij ook af waar ik de grens ga stellen. Misschien op het moment dat ze mij verplichten om met mijn pleegkindje naar canada te gaan om daar nog een familielid te gaan bezoeken?

En ik wil ook meer vakantie, veel meer. Ik wil de kids thuis hebben heel de tijd. Meer uit eigenbelang, want dan moet ik niet elke dag van hier naar daar racen om iedereen om zijn plaats van bestemming te krijgen. Dus: ik wil, nee ik eis, meer vakantie.

Ik heb niet veel meer te vertellen, ik ben nog steeds mijn eigen zotte ik, ik race nog steeds door de carrefour en ik spring nog steeds als het regent in het zwembad.

toedeej

Ik dacht zo bij mezelf: ik zal nog maar iets posten voor ik weer onder mijn voeten krijg dat mijn blog zo verlaten is.

Vandaag was het een dag om zo rap mogelijk te vergeten. Ik ben opgestaan en ik moest al direct (onmiddellijk in het mooi nederlands) naar de verzekering gaan om papieren te gaan halen voor de schade van het onweer. Ik dacht eerst dat het nogal meeviel aangezien ik mijn dak niet voorbij heb zien vliegen en de muren er ook nog stonden. Helaas is er meer schade dan dat ik dacht. De vriendelijke mensen van de brandweer zijn een boom komen omzagen die over de rijbaan hing te zwabberen en hebben dan nog een paar extra takken gesnoeid, waarvoor mijn dank.

In de namiddag was mijn douche verstopt. En niet verstopt als in we-spelen-verstoppertje, maar wel als in ik-loop-niet-meer-door. En een douche die niet doorloopt zorgt voor een badkamer vol water. ‘t Probleem is ondertussen van de baan, ik heb mijn douche buiten gesmeten. Mah nee, ik heb gewoon ontstopper genomen.

Daarna ben ik nog met de auto in panne gevallen waar ik niet in panne wou vallen. Niet dat er plaatsen zijn waar ik graag in panne val, maar er zijn wel plaatsen waar ik liever in panne val als ik dan toch in panne moet vallen. Is het nog duidelijk?

Leuk dagje hé.

Maar het was nog een beetje grappig want ik kon niet meer van het lachen toen ik zo stond te vloeken tegen die douche. En terwijl we in panne stonden hebben we nog dwaze dingen gedaan zoals nestjes bouwen voor de vogels met gras en takjes.

Ha ja, ik heb ook nog mijn tafel ontglinsterd want gisteren was dat maar half gelukt. Britt had gisteren de eettafel voorzien van lijm en heel veel glitterjes. En ze zei: dat is geen probleem mama, we laten dat een maand drogen en dan komt dat daar vanzelf af. Ik lag zo ongeveer onder de tafel van het lachen. Dat is dezelfde Britt die zei (nadat ik verloren had op de wii): mama, je hebt nog veel talent nodig denk ik.