Ik heb eigenlijk te weinig tijd om elke dag hier iets op te flansen en wanneer ik dan tijd heb dan ben ik weer te moe. Gelukkig zegt mijn lichaam op tijd wanneer het tijd is om te rusten. En mijn lichaam is daar zeer kordaat in, wanneer ik niet luister gaat het gewoon in staking en kan ik mijn bed gewoon niet meer uit. Best wel eng op die momenten, maar zo leer ik ook dat ik beter moet leren luisteren en mijn krachten moet doseren.
Met mijn dochter ben ik naar Tienen zingt geweest en zoals verleden jaar was het dit jaar ‘echt af’, zoals mijn dochter dat zo mooi kan verwoorden. We gaan altijd als twee normale mensen naar daar en we komen altijd naar huis als twee giechelende kippen. Ik denk dat wij zo de prijs van zotste mensen in de wacht kunnen slepen en met een hele voorsprong op andere mensen.
Ondertussen begin ik steeds meer vragen te stellen bij het hele pleegzorg-gegeven. En ik vraag mij ook af waar ik de grens ga stellen. Misschien op het moment dat ze mij verplichten om met mijn pleegkindje naar canada te gaan om daar nog een familielid te gaan bezoeken?
En ik wil ook meer vakantie, veel meer. Ik wil de kids thuis hebben heel de tijd. Meer uit eigenbelang, want dan moet ik niet elke dag van hier naar daar racen om iedereen om zijn plaats van bestemming te krijgen. Dus: ik wil, nee ik eis, meer vakantie.
Ik heb niet veel meer te vertellen, ik ben nog steeds mijn eigen zotte ik, ik race nog steeds door de carrefour en ik spring nog steeds als het regent in het zwembad.
