Dit weekend was echt een weekend van twee uitersten , van super leuk naar super stom, van hemel naar hel.
Eerst het leuke: Toos mocht op vakantie komen van zaterdag tot zondag. Toos het schattige dochtertje van Saskia en Johan. En wat kan dat 
hummeltje plezier maken en wat hebben we allemaal genoten van kleine (allez al redelijke grote) Toos. In het begin was het even wennen, vooral die kleine pampers en de draaiende Toos was gek. Gelukkig was Britt er om Toos een beetje af te leiden bij het verversen. Britt was als een grote zus voor Toos en ik denk dat ze best fier was dat ze ook eens ‘grote zus’ kon zijn. Het is nog nooit zo rap zondag geweest en toen moest Toos terug naar huis.
Berichtje voor Toos (ook een beetje voor Johan en Saskia): bedankt dat we deel mogen uit maken van je leven, we genieten van elke seconde.
En dan nu het slechtste gedeelte.
Ik snap niet hoe je een kind (ja, een kind!) van 16 jaar voor een keuze kan zetten die eigenlijk geen keuze is. Op 16 jaar moet het leven genieten zijn en plezier maken zijn en mag je niet gedwongen worden om een keuze te maken die te stom is voor woorden.
Ik heb hier een dochter die ontroostbaar is, echt ontroostbaar! En het breekt mijn hart en hoewel ik mijn tranen verbijt (ze heeft al verdriet genoeg) loop ik ook al heel de tijd binnen in mezelf te wenen. Ik kan ook niets zeggen of doen om haar verdriet te verzachten gewoon omdat er niets te zeggen of te doen valt. Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld en zo kwaad en zo verdrietig tegelijkertijd. Het erge is dat niemand kan helpen, alleen de persoon die de keuze gaf. Maar hoe kies je tussen slecht en even slecht, tussen dom en even dom.
Tijd heelt alle wonden zeggen ze, maar als ik al niet geloof dat deze wond ooit vergeten zal worden, hoe zeg ik dat tegen Cynthia?
En ik weet ook dat pestende mensen niet gelukkig zijn anders zouden die mensen andere dingen te doen hebben. Maar dat geeft ze nog het recht niet om te pesten.
Voor Cynthia: ik weet dat je vroeg om er niet meer over te praten en dat respecteer ik, maar dat wilt niet zeggen dat ik niet verga van de pijn als ik je zo zie zitten, dat wilt niet zeggen dat ik mij niet machteloos voel.
