Ik durf alles en wanneer ze tegen mij zeggen dat ik het niet durf, dan doe ik het gewoon omdat….. ja, gewoon omdat ik alles durf.
Ik smijt met brooddeeg naar een directeur omdat hij zei dat ik niet durfde, ik spring met de kinderen in plassen omdat ze dachten dat ik het niet durfde, ik ga in attracties die echt eng zijn omdat ik het wel durf, ik slaap ‘s nachts buiten omdat ik dat ook durf. En zo zijn er nog meer voorbeelden en zo lang het niet illegaal is en zo lang ik er niet van sterf, durf ik alles.
En toch…… Ik durf de brief niet geven die al lang klaar ligt, ik durf niet bellen om te zeggen dat ik je haat, ik durf niet naar je toe komen om te zeggen dat je slecht ben, ik durf de leugens die je tegen mijn familie vertelt niet weerleggen, nee dat durf ik niet. En steeds vraag ik mezelf af waarom ik dat niet durf, heb je me dan nog steeds in je macht? Of wil ik je ondanks alles gewoon sparen en niet kwetsen?
Ik troost me met de gedachte dat het ook wel aan jou zal knagen, wat je ook tegen iedereen zegt. Ergens zal je me wel missen en ergens zal je mijn kinderen ook missen. En nee, ik probeer het niet opnieuw, want ik weet dat je woorden me weer zullen kwetsen en je blikken me weer in mezelf zullen doen keren.
Ik ben gelukkig, ik ben gelukkig met mijn kinderen en mijn ventje, ik ben wel gelukkig met mijn kinderen en mijn ventje.
