De tijd vliegt en vliegt en vliegt en ik vlieg maar mee, de ene dag met wat meer zin dan de andere dag. Het schooljaar is weer een tijdje bezig en de kids zijn het al weer gewoon (oke, gewoon is misschien overdreven) om vroeg op te staan en om met de trein naar school te gaan. En ook ik ben het gewoon (ook hier een beetje overdreven) om vroeg uit mijn bed te rollen en om in een hels tempo de tafel te dekken en boterhammen in de juiste brooddozen te mikken. Inderdaad in een hels tempo want ik rol veel te laat uit mijn bed, of beter ik rol op tijd uit mijn bed maar ik neem daarna ruim de tijd om mijn benen vertikaal te zetten.
Britt heeft besloten om volgend schooljaar niet naar het eerste leerjaar te gaan omdat juf Els een zotte juf is, omdat huiswerk maken niet zo leuk is als spelen en omdat ze keigraag niet wilt kussen met een jongen. En ook als ze bij juf Marijke kan blijven dan kan ze de nieuwe kindjes helpen om alles te kunnen. Verder is achternaam echt Tetterkont (het had gekund) en wilt Asten dat niet geloven en die schoenen moet ze keilang aanhouden, ook om te slapen, want Marieke vindt die ook mooi.
De lijst voor de goede heilige man ligt al klaar en elke dag moet de lijst aangepast worden naar gelang de reclame op tv. Gelukkig weet ik dat ze blij is met alles wat ze krijgt zolang er maar een potje chocolademousse bij ligt.
Mijn kinderen worden echt groot en hoe ik ook mijn best doe, ik begrijp meestal niet waarover ze aan het praten zijn. Ik doe echt mijn best en ik vraag echt wat ze bedoelen, maar ze krijgen het niet meer uitgelegd. Meestal knik ik gewoon heel overtuigend ‘ja’ of herhaal ik gewoon wat ze zeggen maar dan op mijn manier. En meestal liggen ze dan plat van het lachen omdat ze goed weten dat ik niet kan volgen.
Maar ik geniet van al mijn kids en ik ben fier op al mijn kids, ik ben blij dat ze gelukkig zijn en geen grote problemen hebben. En dat zij op hun beurt genieten van het leven (al is dat soms door mij uit te lachen) en van de dingen die ze doen.
