pesten

De media staat vol met berichten van pesten, mensen die gepest worden in de ergste zin van het woord.

En verdomme dat maakt mij zo kwaad want dan moet ik steeds terug denken aan de tijd dat Nick zo hard gepest werd dat hij zelfmoord wou plegen. De onmacht en het verdriet komen weer boven. Ik moet mijn mond hierover houden want de school in kwestie heeft gedreigd met een klacht tegen mij voor laster en eerroof. De verslagen van de school waar stond dat ze wel op de hoogte waren van het pestgedrag van de medeleerlingen zijn op miraculeuze wijze verdwenen. Maar ze hebben bestaan, ik heb ze gelezen en toen ik een kopie vroeg waren ze weg. Nee mevrouw, die hebben nooit bestaan, wij wisten van niets.

Bijna hadden ze mijn zoon doodgepest, echt dood-gepest. Hij draagt er nog de gevolgen van want echte hulp hebben we nooit gevonden. Ik ben naar een advocaat geweest (sanneke, zou je dat wel doen, pesten is toch niet zo erg)  maar hij kon niets doen zonder de verslagen en de school wou mij een proces aandoen. Ik heb er de media bijgehaald, dag allemaal, de krant en het nieuws. En toen kreeg ik bedreigingen van de school, werd ik verplicht om alles terug te nemen. Ik heb dat nooit gedaan maar ze hebben er wel voor gezorgd dat Nick zijn jaar moest overdoen. Ik voel mij nog steeds slecht en ik ben nog steeds kwaad dat de pesters hun leven gewoon verder zetten, dat ze een ander slachtoffer gepest hadden.

Volgens de school moest ik dankbaar zijn dat het pesten niet zo erg was (bestaat er dan iets erger dan gepest worden tot zelfmoord?) want diezelfde leerlingen hadden al iemand in de psychiatrie gepest. Ik heb de ouders van dat meisje gesproken maar die wilden niet getuigen omdat dat meisje nog steeds behandeld werd (al 2 jaar).

Op facebook kom ik de pesters soms ongewild tegen en ik heb ze al eens horen opscheppen over het pesten van Nick. Gaan zij later de op het werk ook pesten? Ze werden immers niet gestraft, integendeel hun leven ging verder, dat van hun volgende slachtoffer stopte op het moment dat het pesten begon.

Ooit weet ik wat ik er kan tegen beginnen, ik heb nog al de namen van de pesters, ik heb de namen van de leerkrachten die het niet nodig vonden om iets te doen.

Ik heb met tranen in mijn ogen naar de film van Ben X gekeken. Dat was het verhaal van Nick, elke zin, elk woord en elke letter. De onmacht van die moeder was mijn onmacht. Ik kan er nog steeds niet over praten zonder dat de tranen komen.