Joepla

remote-control-932273_960_720

Er werd heel stil gefluisterd dat het verjaardagsfeest van ketnet uitgezonden zou worden met oudejaar. Niet stil genoeg wat ik had het gehoord.

Zoals iedereen wel weet, heb ik levenslang zangverbod gekregen hier. Waarschijnlijk mocht ik het niet horen, anders hadden mijn kinderen dat wel luider gezegd.

Dus ik vroeg heel lief, met zo van die puppy-ogen, of ik dan ook mocht zingen. Alleen Timo had mijn vraag gehoord, de rest was weer tijdelijk doof. Dat gebeurt wel meer als ik een vraag heb in verband met zingen.

Timo zei heel vriendelijk dat ik natuurlijk ook mocht zingen en hij ging veder met het afdekken van de tafel.

Toen hij terug kwam zei hij nog: maar als het kan niet te luid. Dat kan geen kwaad, liever stil zingen dan helemaal niet mogen zingen. Jeuj, ik mocht ook zingen.

Nadien kwam hij nog Timo nog zeggen: maar het liefst niet in de plaats waar wij ook zitten. Dat kan geen kwaad, iedereen in het salon, ik in de eetplaats. Jeuj, ik mocht zingen.

Dan zei hij: boven zou de perfecte plaats zijn. Hum, boven zingen is misschien nog steeds beter dan niet mogen zingen.

Maar dan zei hij ook nog: en het liefst zonder de stem te gebruiken.

Je kan me dus tijdens de uitzending van het verjaardagsfeest van ketnet boven vinden terwijl iedereen beneden mee zit te zingen.

Advertenties

De Jean toch.

coins-1726618_960_720

Vandaag zat er in mijn mails een mail (wat zou er daar anders inzitten?) met als titel: dringend hulp!.

Toch maar even gekeken of er echt iemand hulp nodig had, je weet maar nooit.

Ik zet hier de mail:

Ik hoop dat deze bereikt u in de tijd. Ik heb een reis naar Kherson, Oekraïne gemaakt en mijn tas is toen gestolen, in mijn tas zaten allemaal belangrijke spullen zoals, telefoons, geld en mijn paspoort. De ambassade wil mij helpen door mij te laten vliegen zonder passport. Het enigste wat ik moet doen is een vliegticket kopen en mijn hotel rekeningen betalen. Helaas heb ik geen toegang tot mijn rekeningen zonder mijn credit card. Ik heb contact gezocht met mijn bank, maar ze hebben tijd nodig voor ze mij een nieuwe credit card kunnen geven, Dus wou ik u vragen om mij snel wat geld te lenen dat ik zo snel mogelijk aan u terug geef zodra ik terug ben, ik nodig 2,740 – Euro. Ik kan u mijn gegevens sturen over hoe u geld kunt over maken aan mij.
Laat mij weten of het mogelijk is.
Ik wacht uw antwoord af.
Groetjes,

Jean

De Jean Hublon toch, zo bestolen worden en dan op hoop van zegen mij een mail sturen in de hoop dat ik hem verder kan helpen. Gelukkig dat de ambassade hem wilt laten vliegen zonder paspoort alleen jammer dat de bank hem niet echt wilt verder helpen.

Gelukkig nam hij contact op met mij, ik ben namelijk iemand die altijd hulp zal bieden, bij mij kan je altijd terecht wanneer er een probleem is.

Ik vraag mij wel af hoe hij mij het geld gaat terug geven, ik heb geen idee waar de Jean ergens woont. Dat gaat dus wel een probleem worden, maar problemen zijn er om opgelost te worden.

En waarom heeft iemand meerdere telefoons in zijn tas steken. Meestal heb je toch genoeg aan één telefoon. Tenzij natuurlijk de telefoons gestolen zijn en de persoon van wie hij de laatste telefoon heeft gestolen de tas van de Jean heeft gestolen. Toch een punt om over na te denken. Maar dat is dan ook het enige punt dat mij een beetje verontrust. Hoewel, het is bijna nieuwjaar en misschien had de Jean een nieuwe gsm voor mij gekocht, je weet maar nooit. En dan durven ze die onschuldige persoon nog beroven van de tas waar mijn nieuwe gsm misschien in zat. Onrechtstreeks hebben ze mij beroofd. Straks toch eens bellen naar de verzekering om te zien of diefstal van een nieuwe gsm niet verzekerd is.

Met tranen in mijn ogen zit ik hier te zitten, beroofd van mijn spiksplinternieuwe gsm. Nog niet de mogelijkheid gekregen om hem te gebruiken, zelfs nog niet kunnen bewonderen. De wereld is niet eerlijk!

Min besluit stond eigenlijk zeer rap vast, ik zou de Jean helpen!

Ik schreef hem een mail terug met volgende woorden: het is ‘enige en niet ‘enigste’.

Van harte hoop ik hem van dienst geweest te zijn met het helpen met het verbeteren van één van zijn taalfouten.

 

 

Fc. De kampioenen.

24852652_10214790017808220_8268727437582171323_n

Britt gaat graag naar de film en jammer genoeg zijn het meestal film waar niemand ook maar enige interesse in heeft. Dus ieder van ons heeft de taak om met Britt naar een bepaalde film te gaan kijken. Zo is het mijn opdracht om naar de buurtpolitie te gaan, Vinni (de bedrieger) neemt de tekenfilms voor zijn rekening en Nick (de sukkelaar)  is al naar elke film van fc. de kampioenen geweest.

Nick kreeg de kans om met een wedstrijd mee te doen via zijn werk en wel om tickets te winnen voor de avant-première van de laatste film van de kampioenen. Hij was teleurgesteld (voor Britt) toen hij te horen kreeg dat hij niet bij de winnaars was. Hoe lief is dat, zelf niet willen gaan, maar toch teleurgesteld zijn omdat hij het Britt zo hard had gegund.

Maar de een paar uur later kreeg hij het bericht dat de persoon die gewonnen had de tickets toch niet wou en dat hij de volgende was. Vreugde alom, vreugde voor Britt dan toch.

’s Avonds kreeg ze het goede nieuws, de volgende dag al mocht ze naar de film waar ze al zo lang op aan het wachten was en dan was er ook nog het nieuws dat de acteurs hun opwachting zouden maken. Tranen van vreugde vergezeld van  hele luide vreugdekreten.

Wij dus met z’n allen naar Antwerpen (tijdens de spits, top idee) want daar zou alles gebeuren.

Onze plaatsen waren op de tweede rij en eigenlijk was het geen echte meet en greet, de acteurs kwamen gewoon even praten over de film. Britt had het geluk dat ze op de tweede rij zat, Niels nam even tijd om een selfie te maken en elke andere persoon gaf Britt een hand. Ik heb ze nog nooit zo zien glinsteren.

Tussen haakjes, ik ben met Britt gaan kijken, Nick en Airy zijn naar een andere film gegaan. De overlopers!

Boem patat

stairs-155980_960_720

Opeens was ik iets rapper beneden dan de bedoeling was. Het was op een mooie (dat is niet waar, het was een mistige dag en dat is niet mooi) dag en nog vroeg in de ochtend (dat is wel waar het was nog geen zeven uur en alles voor zeven uur is vroeg). Mijn ogen waren al een hele tijd open en ik was al verschillende keren van boven naar beneden gegaan en omgekeerd. Ik kan moeilijk alleen naar beneden gaan en niet terug naar boven.

Om het kort te maken, ik ben van de trap gevallen.

Het eerste moment was alles precies nog in orde. Ik had wat moeite met bewegen, maar niet extreem. En de linkerkant van mijn lichaam deed pijn.

Het is de dag nadien dat het pas erg was. Ik geraakte nog amper uit mijn bed van de pijn, alles was stijf . Op mijn been was er ook een bult verschenen en bukken om mijn schoenen toe te doen gaf een harde pijnscheut.

Naar de dokter dan toch maar.

Verdict: gekneusde ribben, een spier in mijn nek verrokken, een gekneusde arm, een bloedophoping op mijn been en een blauw achterste.

 

Adventskalender

the-gift-of-1040161_960_720

Het is een gewoonte van mij om elk jaar een adventskalender te kopen voor iedereen. Zo een ding waar je elke dag een stukje chocolade uit mag nemen. Er zijn hier wel een paar personen die bedriegen en dan een dag of twee overslaan zodat ze wat meer chocolade kunnen eten op een volgende dag.

Er zijn ook personen (ik noem geen namen maar kijk eens in de richting van Vinni) die 24 dagen wachten en dan alles ineens opeten.

Jammer genoeg vergeet ik er altijd eentje voor mezelf te kopen en dus mag ik elke keer kijken wanneer er weer iemand een stuk chocolade in de mond steekt.

Maar mijn kids zouden mijn kids niet zijn als ze niet met een perfecte (hum) oplossing zouden ze komen. Ze hebben nummers op de keukenkast gezet. Elke dag een beetje feest zeiden ze. Ze voel je je helemaal thuis zeiden ze.

Zou het de bedoeling zijn dat ik nu ‘dank u’ zeg?

Klantvriendelijkheid

bus-1868507_960_720

Ondertussen is het algemeen geweten dat het openbaar vervoer en ik al een hele tijd geen match meer zijn. Terwijl ik vroeger vaak en graag het openbaar vervoer nam, grijp ik nu meer en meer naar de auto om op mijn bestemming te geraken. Het is voor mij ook steeds goedkoper aan het worden om de auto te nemen aangezien het openbaar vervoer ongeveer 100% meer kost dan een aantal jaren geleden.

Nu was Vinni zijn portefeuille verloren op de bus onderweg naar school. Hij gaat naar de winkel van de lijn om te zeggen dat hij zijn portefeuille verloren is en hij vraagt of hij alvast een duplicaat van zijn abonnement kan krijgen. Waarop ze hem vragen om zijn identiteitskaart kunnen zien. Vinni legt uit dat deze ook in zijn verloren portefeuille zit waarop de persoon van de lijnwinkel zegt dat hij eerst aangifte moet gaan doen (in Tienen terwijl hij in Leuven staat). Vinni vraagt of er een oplossing is zodat hij thuis kan geraken aangezien hij ook al zijn geld kwijt is. Volgens de persoon is dat het probleem van Vinni en moet hij dat maar zelf zien uit te zoeken. Waarvoor een dikke nul voor klantvriendelijkheid.

Gelukkig kon Vinni mij bereiken en kon ik hem gaan oppikken.

Ondertussen had ik ook al naar de lijn gebeld en binnen 14 dagen zouden ze contact opnemen, want het verloren voorwerp moet eerst een hele weg afleggen en dan moet je betalen om het terug te krijgen. Dat moet 14 dagen duren het is nu niet zo dat ze moeite gaan doen.

Ik ben dan met Vinni naar de stelplaats gereden van de lijn, een telefoonnummer vond ik niet direct terug. Daar wisten ze te zeggen dat de chauffeur nog tot twee uur zou werken en dat ze zouden bellen indien ze iets vonden. Daar was de klantvriendelijkheid dan wel meer dan oké.

Rond twee uur kreeg Vinni een telefoontje dat de portefeuille gevonden was en dat we hem konden gaan oppikken. Geen idee waarom het op de andere dienst 14 moest duren.

Dus aan de mensen van de stelplaats: dank jullie voor het helpen vinden en het bellen.

Aan de mensen van de lijnwinkel wil ik nog zeggen dat vriendelijkheid niet veel kost!

Woezies

canvas-1905723_960_720

Onlangs kwam er de mededeling dat Samson en Gert een verjaardagsfeest zouden geven in het sportpladijs. Ik was al verkocht bij het woord feest en nog verkochterder (ja, dat is een perfect Nederlandstalig woord!) bij de woorden ‘Samson en Gert’.

Ik zing al van het moment dat ze begonnen tot op de dag van vandaag elk lied luidkeels mee. Dus heel enthousiast vroeg ik aan mijn kinderen wie er mee wou gaan naar het sportpladijs. Waarschijnlijk dachten ze onmiddellijk aan mijn luidkeels meezingen en niemand wou met mij gaan, de woezies.

Gelukkig heeft Timo het perfecte lief gevonden met de perfecte bijbehorende familie. Dacht ik, want blijkbaar zijn het daar ook woezies. Ik wist niet dat mijn zangtalent al zo bekend was want ik veronderstel dat het daardoor was dat ik niemand vond om mee te gaan.

Maar er zit in die familie één persoon die niet echt woezie is, de broer van het lief van mijn zoon. Perfect! Het is nu niet dat het een blind date was, we gaan nog samen naar concerten met iedereen. Maar het was wel de eerste keer dat ik met Sander alleen zou gaan.

Eindelijk was het dan zover, de dag van het verjaardagsfeest in het sportpladijs.

Er bestaan geen woorden om uit te leggen hoe plezant het was, het was een paar graden plezanter dan plezant. Ik denk dat we het eerste lied op onze stoel zijn blijven zitten, maar nadien hebben we gewoon al rechtstaand meegekeeld en mee gedanst. En ja, we kenden alletwee nog de moeilijke choreografie van ‘Op, op, alles is op’. Maar niet alleen wij want heel het sportpladijs deed mee.

Het was een meer dan geslaagde avond en dat de woezies nu maar veel spijt hebben dat ze niet zijn meegegaan.