Paardenbloemen

paardenbloem

Paardenbloemen, wij zeggen er pisbloemen tegen.

Op en dag had mijn dochter eens zo en pisbloem in een potje met water gezet en ’s morgens was de bloem veranderd in zo een pluisjesding (geen idee wat de naam is). De dochter begon te wenen toen ze het zag want haar bloem was ‘mislukt’. We lachen er nog vaak om.

Maar de reden waarom ze een pisbloem in een potje had gezet is omdat dat echt mijn lievelingsbloem is, meer nog dan de beste ruikende bloem. Ik ben dan ook elke keer zo blij als een klein kind wanneer de lente komt en er overal pisbloemen verschijnen. Op het pluisjesding blaas ik zoveel mogelijk omdat ik van mening ben dat er dan het volgende jaar nog meer pisbloemen gaan verschijnen. En zo hoop ik dat ze ooit de hele wereld gaan veroveren.

Een pisbloem heeft ook een betekenis wanneer je naar een waarzegster gaat. Ik heb geen idee of ik in waarzegsters geloof of niet, maar hier wil ik graag in geloven.

Deze paardenbloem geeft je energie. Je wensen en je gebeden zijn verhoord. Je zult volhouden. Dit krachtige kruid helpt je uit deze situatie te komen door een beroep te doen op je sterke eigenschappen, vastberadenheid en
aanpassingsvermogen.
Deze kaart moedigt je aan om sterk en flexibel te zijn. De paardenbloem blijft ook altijd opkomen. Ook al wordt hij wordt gemaaid, hij vindt altijd een manier om te overleven, soms zelfs in een spleet in het terras! Pas je aan bij wat je kunt en ook jij kan blijven groeien en reiken naar het licht.

Past gewoon helemaal bij mij en misschien heb ik deze bloem daarom wel onbewust gekozen als mijn lievelingsbloem.

 

Het einde ……

school

Het einde van een heel tijdperk komt en 1 september is dan het begin van een nieuw tijdperk. Dan heb ik namelijk geen kinderen meer die in de lagere school zitten en wees maar zeker dat dat een heel raar gevoel is.

Vierentwintig (inderdaad 24!) jaar geleden begon de eerste aan zijn schoolcarrière en sinds was er altijd iemand die of in de kleuterklas zat of in de lagere school. Vierentwintig jaren van begeleiding, helpen met huiswerk, helpen met voorbereidingen van toetsen, helpen bij spreekbeurten…. het stopt straks allemaal. Ik zal nog wel sporadisch helpen maar het zal allemaal heel wat minder zijn. En ook de verjaardagsfeestjes en de traktaties op school zullen verleden tijd zijn. Ik heb in het begin nog geprobeerd om iemand te overhalen om toch nog iets mee te nemen, maar dat was tevergeefse moeite. Je kent dat wel…. te groot ….. niet meer nodig….. kinderachtig……

Vierentwintig jaren…. wat vliegt de tijd toch.

Ook het staan aan de schoolpoort is verleden tijd, ik reken maar niet uit hoeveel keer ik daar gestaan heb ’s morgens en ’s avonds. Maar het zal zeker zo een honderduizend (heu? echt? ja echt!) keer geweest zijn.

Een deel van mijn taak als (pleeg)moeder zit er op en ik ben klaar voor het volgende deel. Maar ik zal ht toch een beetje missen dat gemoeder over mijn kinderen. En sorry kindjes van mij wanneer ik nog eens uit mijn rol val, maar dat komt omdat ik nog volop in de fase van het afkicken zit.

 

 

Plannen

plannen

 

Ik ben de beste als het aankomt op plannen maken. Ik zeg ja tegen iedereen zonder mijn agenda na te kijken om vervolgens te merken dat ik al iets had te doen.

Dat is niet zo erg, ik verzet sommige personen en ze begrijpen het meestal.

Maar nu heb ik mezelf wel echt overtroffen. Het lentefeest van mijn prutsemie heb ik op een zondag gepland. Omdat ik weet dat er dan zeker niemand moet werken en zo iedereen die ze er graag bij wilt ook echt kan komen.

Dus ik zoek een geschikte zaal waar alles in kan geplaatst worden, op het weer durf ik niet te rekenen.

De oudste zoon bestelt de springkastelen, een beetje groter dan anders wat geen kwaad kan, ik heb de sporthal geboekt.

En wanneer alles aangevraagd is en alles in orde is, merk ik dat we de dag voordien naar Iron Maiden gaan. Perfect toch. Het voorprogramma van Britt haar lentefeest is Iron Maiden.

Alleen ….. om drie uur thuis komen en om acht uur aan de sporthal staan? Ik vrees dat het een vermoeiend weekend gaat worden.

Het zal morgen wat geven, ik vrees dat we daar allemaal gaan springen met zeer kleine oogjes.

 

 

Wachten

wachtrij

Kleine kinderen worden groot en dus moest mijn prutsemie ingschreven worden in ‘de grote school’. De keuze was rap gemaakt. Mijn drie zonen zijn allemaal naar ka2ring in Leuven geweest en zowel de zonen als ik waren zeer tevreden van de school.

Mijn prutsemie heeft de school gekozen om in de voetstappen van haar broers te treden en talentenjacht te doen. Een heel schooljaar werken de leerlingen aan een toneelstuk dat ze juist voor de paasvakantie brengen voor het grote publiek. Bart en Stijn zijn al jaren de grote bezielers van dit project. Doe het maar eens: elke woensdag een hoop tieners laten oefenen met veel passie. Ze gaan ook samen op talentenjachtweekend.

Op voorhand was ik al eens gaan polsen bij iedereen of kamperen aan de schoolpoort nodig was, je hoort zoveel. En volgens iedereen had iedereen elk jaar plaats en was kamperen niet nodig. Uit voorzorg vertrok ik toch ik heel vroeg met de trein richting Leuven. En natuurlijk stonden daar al een heel rij mensen, sommige al van de avond voordien, sommige toegekomen om 2 uur ’s nachts. Gelukkig hoorde ik dat er 146 plaatsen waren en ik was nummer 140.  Normaal zou het geen probleem zijn.

Dus het wachten begon, ik zou volgens de berekeningen tegen 15u aan de beurt zijn. Maar het kon sneller en het kon trager. Er zat niets anders op dan een stoel te nemen en te wachten. Ondertussen keek ik nog even na of ik de juiste documenten nodig had en na  het nog maar eens te vragen bleek dat ik één belangrijk document niet had. Gelukkig was Edith (nog eens bedankt!) mijn reddende engel, zei mailde mij het document.

En dan kwam het moment, nummer in de 80 kwam naar buiten en zei dat ze op de wachtlijst stond. Hoe wachtlijst? Wat wachtlijst? Bij de 146 plaatsen waren ook de plaatsen van broers en zussen geteld en dat waren er dit jaar meer dan 60. Lap.

Bleek ook dat veel mensen (omdat ze zeker een plaats willen) ingschreven staan in meerdere scholen en dat ze nadien een keuze maken tussen de scholen waar ze een plaats hebben. Maar ik wil niet een keuze maken tussen meerdere scholen, ik wil alleen een keuze maken tussen ka2ring en ka2ring. Nog 66 mensen voor mij en al een wachtlijst. De genie in mij berekende dat ik nummer 67 op de wachtlijst zou zijn. Maar dat kleine hersencelletje in mij deed eens wat het moest doen: werken. Aangezien mijn prustemie een pleegkind is, is ze een indicator leerling. Met dank aan de mevrouw naast mij die heel de tijd aan het klagen was over de indicator leeerlingen, dat zij meer recht had op een plaats en dat zo een mensen op school moesten verbieden.

Bij navraag bleek dat er nog 20 plaatsen voor indicator leerlingen vrij waren en ondertussen waren er nog 16 mensen voor mij. Heel zenuwachtig bleef ik wachten, de mevrouw aan het onthaal kon zich vergist hebben. En dan was het eindelijk, na meer dan zes uur wachten, mijn beurt.

Plaats! Er was nog een plaats voor mijn prutsemie, geen wachtlijst voor haar.

En zoals ze zelf zegt: ‘Volgend jaar start mijn carrière als talentenjachster’.

Gelukt

winnaar

 

Het is gelukt.

Meer dan 40 dagen na elkaar heb ik een blog gemaakt. En ik ben eerlijk gezegd best fier op mezelf, ik had nooit gedacht dat het zou lukken.

Ik zou het graag nog langer volhouden maar ik vrees dat dat teveel van het goede gaat zijn. Misschien zo nu en dan een blog, misschien iets meer dan nu en dan of misschien iets minder.

De toekomst zal het uitwijzen.

Woorden

preken

Een woord kan snijden zoals een mes en soms is het zelfs nog veel scherper dan het gewone mes. Een woord kan snijden tot in het diepste van jezelf en nadien blijven er steeds littekens. Ik probeer om sommig woorden in een andere context te plaatsen en ze zo minder scherp te maken. Maar scherp blijven ze en snijden doen ze.

Het is ook moeilijk om ze te negeren wanneer ze zo diep snijden en je gekwetst achter blijft. En nog vervelender is het wanneer het de laatste woorden zijn en er nadien niet meer gesproken wordt. Of wanneer er nadien niet even de moeite genomen wordt om uit te leggen dat het zo niet bedoeld was.

Ze snijden, ze gaan door alles heen, zelfs door de dikste muur die ik al opgetrokken heb, gewoon door alles heen.

Verschiet niet dat ik vroeg of laat gewoon eens terug snijd!

Horizon

Afbeeldingsresultaat voor horizon zero dawn

Een vroeg moederdag cadeau van de oudste zoon: het spel Horizon.

Ik kan wel zeggen dat de zoon goed weet welke spellen ik niet graag speel,, graag spel, heel graag speel en half verslavend speel.

Tomb Raider is één van mijn favorieten en ik denk dat ik ondertussen wel elke uitvoering gekregen heb. Zalig wanneer het lijf niet mee wilt werken om uren te gamen.

Pikmin is nog zo een spel waar ik gek op ben. Kleine rare wezens met blaadjes op hun hoofd moeten dingen verzamelen en andere dingen verslaan.

Natuurlijk mag er ook Mario niet ontbreken. Vaak racen we samen en meestal (lees altijd) verlies ik. Wat niet erg is want dan heb ik langer plezier van elke ronde (een goede uitleg vind ik persoonlijk).

Ik ga soms een hele dag gamen bij een vriendin (meer familie geworden eigenlijk) en dan is dat gieren en lachen een hele tijd. En vooral vloeken omdat er iets niet lukt, iemand weer in een put verdwijnt of de oudste zoon WEER met alle sterren gaat lopen.

En nu dus Horizon.

In Horizon Zero Dawn speelt de speler als de jager Aloy  in een post-apocalyptische wereld rond het jaar 3000. De aarde is dan al voor lange tijd verlaten door mensen en wordt beheerst door gemechaniseerde wezens. Aloy heeft onderdelen van de overige wezens nodig om te overleven, en gebruikt voornamelijk haar pijl en boog om deze te verkrijgen. (ff overgenomen van wikipedia)

Het probleem is dat er ook echte konijnen, everzwijnen, kalkoenen en vissen zijn die je moet doden. In het begin deed ik dat niet maar ik had dingen nodig die ik enkel kreeg bij die dieren. Je hoort mij dus regelmatig luidop zeggen: ‘sorry, maar ik kan niet anders’ of ‘het is weer eens van dat, ocharme dat dier’. Ik kan ook verontwaardigd roepen wanneer ik een ravijn val en het niet overleef. Komaan, een ravijn dat kan je overleven volgens mij.

Dat was het voor vandaag en nu is het weer tijd om Horizon te starten.