Dubbel gevoel

moon-724071_960_720.jpg

Ik moet vandaag mijn best doen om vrolijk te zijn, maar wees  maar zeker dat er achter mijn glimlach duizenden tranen verscholen zitten.

Mijn fruitje is geslaagd in het zesde leerjaar en er volgt dus een proclamtie. Met veel moeite voor mij en zij vol zenuwachtigheid (of hoe moet je dat zeggen) zijn we naar de kapper geweest. Er hoort immers perfect geknipt haar onder de ‘hoed met de flosh’. Heel fier zat ze daar bij de kapper uit te leggen hoe het perfecte kapsel moest zijn. Tranen verbuitend zat ik te luisteren, met Veerle steeds in mijn hoofd.

Hoe verdriet en vreugde soms naast elkaar lopen…….

Ik ben best fier op mijn fruitje dat ze ondanks al de hindernissen en al het verdriet in haar leven de moed heeft gevonden om toch te leren en haar in te zetten, elk jaar opnieuw.

Haar rugzak wordt alsmaar zwaarder en hoewel we hem hier thuis met z’n allen mee helpen dragen, moet het toch moeilijk zijn om elke keer die ballast mee te sleuren.

Proclamatie….. gedaan met het lager onderwijs en richting secundair onderwijs.

 

 

 

Een nieuwe ster

dog-647528_960_720

Gisteren rond 13u30 is er aan de hemel een nieuwe ster verschenen.

Veerle heeft haar gevecht verloren, lieve Veerle. En dan weet je plots niet meer wat je moet zeggen of wat de juiste woorden zijn. Het enige dat nog lukt is je naam fluisteren tussen de tranen door.

Lieve Veerle, wat een gemis en wat een leegte laat je achter bij iedereen die je lief heeft. Niet lief had, want we blijven je lief hebben, over de grenzen heen.

Was het glutten-intolerant dat je was? Want ik ging koken en ik wou het juist doen. De lastige mens in de winkel wist niet waar ik de ‘spaghetti voor Veerle’ kon vinden. Ik heb dan maar naar jou gebeld om te zien waar het lag. En na het koken hielden we een papperig iets over. Het leek niet bepaald eetbaar en dus werd het maar pizza.

En weet je nog dat je het haar van Cynthia kwam doen voor haar galabal? Wij weten het nog allemaal. Door ons gebabbel kwamen we in tijdsnood. Je beloofde aan Britt om haar haar te doen voor haar galabal. Ik zal het doen en haar ondertussen vertellen over jou.

Zoveel herinneringen……

Ik koester je brief en de ketting die ik na je reis kreeg.

Lieve Veerle, was maandag maar eeuwig maandag gebleven en dinsdag nooit gekomen.

 

Waar je ook bent

ik zou het niet weten

niet in afstand of tijd te meten

maar ik heb je bij mij

diep in mij

daarom ben je zo dichtbij

 

Veerle …… voor altijd in ons hart.

V…..

sunset-65797_960_720

Het is niet nodig om te geloven in wat dan ook, iedereen is daar helemaal vrij in.

Maar toen Timo klein was en meer ziek dan gezond was, kreeg ik van mijn tante een gebed dat ik een week lang moest bidden. Ik heb geen idee of ik er in geloofde toen, maar ik deed het en Timo was bijna niet meer ziek.

Misschien was het toeval, misschien ook niet.

Misschien was hij gewoon uit het ziek zijn gegroeid, misschien ook niet. Maar niemand kan met zekerheid zeggen wat het juist was.

Ondertussen ligt het gebed al meer dan 40 jaar op mijn nachttafel en ik heb geen idee of mijn tante nog weet dat ik het heb. Maar sinds kort gebruik ik het weer. Het maakt mij niet uit wie er in geloofd en wie mij zot verklaart. Maar voor mij is  dat het enige wat ik kan doen.

Ik vraag ook aan iedereen om kaarsen te branden en er branden er al heel veel.

Of het de kaarsen zijn, of het het gebed is, of het de kracht van het denken is, niemand zal het ooit weten.

Wat wel een feit is, is dat er een een heel klein, miniem, waterkansje is dat mss V  het nog haalt. En een heel klein miniem waterkansje, hoe klein ook, is altijd beter dan geen kans.

En dus blijven de kaarsen hier branden en blijf ik het gebed bidden en gaan mijn gedachten steeds richting V.

V….

Naamloos

 

Ze is als een boek,
dat soort dat je voorleest
op een heldere en
soms donkere nacht
en waar je nooit genoeg van krijgt.

Ze is als de zon in de winter,
een mirakel,
Dat is ze.

Eigenlijk is ze te veel
om in een paar woorden te omschrijven.

 

En ik wou dat de ‘is’ nooit ‘was’ werd.

En ik wacht op het mirakel met een grote M.

Ik zie je graag Miss V, gisteren, vandaag en morgen!

V….. Miss V …..

 

Afbeeldingsresultaat voor veel kaarsen

Als je beseft dat 1 kaars niet meer genoeg is, dan neem je een hele boel kaarsen. En doe je ze allemaal samen branden en laat je zo nooit uitgaan.

Laat ons hopen op het allergrootste mirakel, laat ons heel hard hopen op dat ene mirakel.

Laat het nog heel even vandaag blijven en laat morgen nog heel ver weg zijn.

 

Mijn favoriete seizoen

seasons-158601_960_720

Een echt favoriet seizoen heb ik niet, elk seizoen heeft wel iets maar geen enkel is perfect. Daarom heb ik besloten om het perfecte seizoen te maken door van elk seizoen iets te nemen en dat samen te voegen. Makkiepakkie.

Op weekdagen en dan vooral tijdens de uren dat mensen werken of op school zitten, mag het regenen. Het moet een betje regenen want anders zijn er problemen met de gewassen en dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Een beetje voor de mensen naar huis gaan, begint de zon te schijnen en droogt alles op en wordt het lekker warm.

Op woensdagnamiddag zal er nog regen liggen en genoeg om in de plassen te kunnen te springen. Ik zou niet overleven wanneer dat zou stoppen en ik vind dat iedereen dat zou moeten doen. Op woensdagnamiddag dus!

Tijdens de kerstvakantie moeten er bergen sneeuw vallen, maar ik zou heel graag hebben dat we hier (dat is in België) eens zouden leren om de wegen sneeuw vrij te houden. Ik ken geen enkel ander land dat plat ligt wanneer er twee vlokjes sneeuw vallen. Dus wegen vrij en bergen sneeuw om in te spelen.

Ik wil de heel de tijd de kleuren van de herfst. Het is telkens genieten van al die verschillende kleuren. Want zeg nu zelf, welk seizoen heeft de meeste en leukste kleuren?

Ik wil warmte, maar niet de verstikkende hitte dat we soms krijgen. Een aangename warmte dat waterbalonnen smijten mogelijk maakt maar dat er steeds genoeg zuurstof in de lucht zit. En ’s nachts een behoorlijke afkoeling dat slapen aangenaam maakt.

Oh en regelmatig wat donder en bliksem maar zonder de wind en zonder de regen. gewoon het klank- en lichtspel. Ik doe dat graag, naar buiten kijken en de lichtflitsen zien en de donder horen, alleen ik haat de wind die er meestal bij komt kijken en vooral de veel te harde regen.

Voila, zoals ik zei: makkiepakkie.

Nu nog juist uitdokteren hoe ik dat klimaat kan creëren. Misschien iets meer scheetjes laten en iets minder haarlak gebruiken. Ik vind het wel en laten we dan allemaal samen werken aan mijn perfecte seizoen.