Soms….

vietnam-164753_960_720

Soms wordt het me allemaal veel te veel en heb ik moeite om te blijven lachen. Het is ook niet niks, al tien jaar zorg ik onafgebroken helemaal alleen voor de kids. Elk probleem moet ik alleen oplossen en alles moet ik alleen doen. Ik moet aan alles denken en er is niemand die mijn zorgen deelt.

Oh, toch wel, mijn vake en Phie delen alles, dus ik sta er niet echt alleen voor. Maar ik denk dat iedereen wel begrijpt wat ik bedoel.

Maar soms zie ik het einde niet en zou ik graag een maand verdwijnen om dan terug te komen en te merken dat iemand anders alles opgelost heeft voor mij.

Ik wil niet klagen en zagen, maar soms zie ik het licht niet meer aan het einde van tunnel, gelukkig merk ik steeds dat er wel iemand aan het einde staat te zwaaien met een lichtje. Bewust en soms onbewust staan ze daar, maar ik ben er dankbaar voor.

Ik kom er wel, daar ben ik zeker van, alleen waarschijnlijk niet vandaag en ook niet morgen, maar ik kom er wel.

Engels

flag-75047_960_720

Maaj Ingeleese is perfect en daarom ligt iedereen plat van het lachen wanneer ik tegen Airy (Amerikaanse vriendin van Nick) behalve Airy want die zegt dat ze mij verstaat.

Mijn vertalingen vind ik wel heel erg om te lachen.

Toen ze vroeg wat de vertaling was van onze lieve heer hemelvaart zei Nick dat dat niet vertaalbaar was. Gelukkig was ik de redder in nood; God took a boot to go to heaven.

Ik doe mijn best maar het is meestal inglish mit hair on. Och ja…

Airy is een leuke persoon, voor wie ze is maar ook omdat ze Nick gelukkig maakt en hem doet stralen.

 

Mijn bed

bed-1846251_960_720

Het vervelende aan de combinatie van zolang bloggen en een geheugen met meer gaten dan een zeef, is het feit dat ik niet meer weet welke onderwerpen er allemaal al aa bod zijn gekomen.

Als je al een onderwerp hebt gelezen, doe dan misschien even of het niet zo is. Dat zou mij en mijn gaten-geheugen veel plezier doen.

Mijn bed dus. (mijn grote liefde waar ik elke avond met plezier naar toe ga)

Voorzien van een groot donsdeken waar ik mij helemaal kan in verstoppen. Verder liggen een paar dekentjes. Of ik moet eerder ‘lagen’ zeggen want regelmatig komt er iemand eentje pikken met als resultaat er nu maar eentje eenzaam ligt te liggen.

(Opgelet: belangrijke nieuwjaarstip en verjaardagstip!)

Meneer en mevrouw Peetersen liggen ook in mijn bed, twee knuffels die ik van Timo kreeg en die mij warm houden in de winter. Twee koeien…..

En een paar boeken, maar die liggen naast mijn bed, er ligt er maar ene in mijn bed. Dat is diegene dat ik aan het lezen was toen ik slaap viel.

Ik vergeet de kussens, een bed zonder kussens is geen bed volgens mijn regels. Eentje voor onder mijn hoofd, eentje voor half onder mijn hoofd, een paar voor in mijn rug en een kleintje voor onder mijn voeten. Ik vraag mij af wie er rare voorstellingen heeft van mij al liggend in mijn bed met alle kussens.

 

netflix

cinema-450805_960_720

Oh ja, wij hebben thuis netflix en oh ja ik ben er verslaafd aan. Maar ik vind dat niet erg want het is een leuke verslaving.

Op zoek naar een nieuwe serie wanneer er weer eentje gedaan is. Want ik kan series bekijken alsof mijn leven er van af hangt.

Een nieuwe serie ontdeken is altijd een beetje gevaarlijk. De kunst is één of twee aflveringen bekijken en dan stoppen. Een kunst die ik nog niet beheers, soms verspringt de tijd gewoon een paar uren zonder dat ik het besef.

Maar wel heel plezant wanneer ik na een nachtmerrie niet meer durf slapen, dan verspringt de tijd en is het rapper ochtend.

Inspiratieloos en dus  zijn de blogs iets korter dan anders. Een onderwerp is altijd welkom, hoe zotter hoe beter.

Op komst…

wing-221526_960_720

Ze komt naar België. Straks landt ze op Zaventem, de vriendin van Nick. Spannend…..

Voor iedereen spannend, voor de vriendin en de zoon het meest, maar voor mij ook. Ik wil niet dat opdringerige mens zijn dat heel de tijd zit te zagen en niet stopt met te vragen of ze niets nodig heeft.

Langs de andere kant wil ik ook niet dat ik te weinig vraag of ze iets nodig is, zodat ze daar misschien zit met honger en dorst.

Ik stel mij dan voor dat ik ergens ben waar ik nog nooit geweest ben, bij allemaal mensen die ik niet ken en die soms vergeten dat ik de taal niet spreek. Ik zou niet durven zeggen dat ik dorst heb, laat staan dat ik het zelf uit de ijskast zou durven nemen.

Spannend…

 

Mutualiteit

flag-239084_960_720

De foto zegt waarschijnlijk al genoeg, er zat een brief in de bus van de mutualiteit. Ik heb geen idee meer ho ik alles nog in orde krijg, want lke keer zeggen ze dat het in orde is om vervolgens een brief te sturen dat ze nog documenten nodig hebben om dan weer te zeggen dat ze ze toch niet nodig hebben.

Echt waar, elke keer stuur ik wat ze vragen, meestal nog dezelfde dag.

Ik scan de papieren in, mail ze naar alle diensten die ze zouden kunnen nodig hebben, ik neem een kopie, stuur deze met de post een paar keer op en ga het vervolgens nog eens persoonlijk afgeven op het kantoor.

Het mag niet baten *zucht*.

Ik verklaar steeds dingen op erewoord zonder dat ik het weet, ik woon nog steeds samen met iemand terwijl Britt mijn levenspartner is. Echt waar, ik doe mijn best, elke brief weer, maar het is als dweilen met de kraan open.

Er rust een mutualiteitse vloek over onze familie.

Nick hadden ze twee verschillende aansluitingsnummer gegeven. Ze vernietigen het ene nummer en geven klevers op het andere nummer. En dan zwaaien ze met een papier dat Nick al maande voordien was gaan afgeven en zeggen ze: waarom hebt ge dat papier hier niet afgegeven? Heu, sorry, je staat te zwaaien met dat papier dat zogezegd niet afgegeven was.

Heeft er iemand een tegen-mutualiteitse vloek liggen? Kom maar brengen, hoe rapper hoe liever!