En weg…..

mountain-road-1556177_960_720

De eerste keer dat de oudste zoon weg ging was toen hij in het derde leerjaar zat. En nadien volgden de anderen om de zoveel jaren. Het afscheid valt meestal mee, ik laat ze vertrekken terwijl ik lach en hevig wuif. Het is maar wanneer ik in de auto zit dat ik het moeilijk krijg. De meeste van de ouders gaven toen de opmerking dat één kind missen toch niet erg is, dat ik er nog had. Maar sorry mensen, één kind mis je ook al heb je er nog anderen. De plaats aan tafel blijft leeg en ik vergeet telkens dat ik de persoon niet moet oproepen.

Ik heb zelfs nog na de zoveelste kotganger het probleem  dat ik een plaats teveel dek aan de tafel. En soms loop in een lege kamer binnen om iets te vragen om dan te beseffen dat de persoon niet thuis is.

Het went na zoveel jaren en wanneer ze nu vertrekken laat ik ze lief gaan zonder dat ik de behoefe heb om in hun valies te kruipen.

Zondag heb ik de oudste zoon naar de luchthaven gebracht, hij is vertrokken voor een paar weken naar Amerika. Zijn valies was niet groot genoeg om in te kruipen, volgens mij heeft hij opzettelijk een te klein formaat genomen. (Ik kan het niet bewijzen, maar de vermoedens zijn er!)

 

Boeken

books-2300910_960_720

Iedereen hier thuis leest graag en een paar onder ons zijn verslaafd aan lezen. Overal in ons huis vind je boeken van stripverhalen tot dikke boeken en in alle talen. De oudste zoon heeft ondertussen zelf al een hele verzameling die al zo groot is dat het al moeilijk is om een boek te vinden dat hij nog niet heeft.

Ik heb mijn kinderen nooit verplicht om te lezen, ik heb er alleen voor gezorgd dat er genoeg boeken waren van alle soorten zodat iedereen wel iets graag las. Hun grootste nachtmerrie was een opgelegd boek lezen. Hoe raar is het ook dat je een boek moet lezen van een lijst als er daar geen enkel boek opstaat dat je aanspreekt. Het eigenaardigste dat ik mee heb gemaakt was een juf die de kinderen verplichtte om boeken te lezen maar Roald Dahl en Marc De Bel niet kende.

Ondertussen heeft de prutsemie het genot van lezen ontdekt en kan je haar vaak vinden met een boek in haar handen.

De woorden van de oudste zoon wanneer hij de prutsemie met een boek zag zitten, waren: ‘opvoeding gelukt’.

 

Dakproblemen

roof-540835_960_720

In juli was er enorme schade aan het dak dat we pas veel te laat opgemerkt hadden omdat de isolatie in het begin het water tegenhield. Nadien was het zoeken naar een dakwerker die zo rap mogelijk kon komen. Ik belde er verschillende maar de meesten hadden een wachttijd van één jaar en konden geen spoedreparaties doen. Na lang zoeken vond ik toch een firma die kon komen en het dak zou ten laatste hersteld zijn op 11 september 2016. Ik zet er voor de duidelijk 2016 bij omdat het zo afgesproken werd.

Er werd een contract gemaakt en dan was het spannend wachten tot 11 september en hopen dat het ondertussen niet al te hard meer zou regenen. Het geluk stond aan onze kant en we kregen nog amper regen waardoor alls droog bleef overal.

Jammer genoeg stuurde de dakwerker zijn kat op 11 september. Ik bleef hem contacteren en na zagen en klagen (maar terecht zagen en klagen) werd er beloofd dat er zeker een ander dak op zou liggen eind december.

We zijn ondertussen 19 mei 2017 en het dak ligt er nog steeds niet. Er werd ondertussen wel een soort plastik geplaatst zogezegd om de meeste regen tegen te houden. Vergeet het maar. Ondertussen (en waarschijnlijk omdat het eigenlijke dak nog steeds niet geplaatst werd, hoewel het elke week ging geplaatst worden) regent het overal binnen en op meerdere plaatsen. De kamer van mijn prutsemie werd helemaal terug in orde gebracht nadat de dakwerker begonnen was omdat hij gezegd had dat het de week nadien volledig zou gedaan zijn. Dat is dan ook weer helemaal verloren werk, erger nog, er is nu nog meer schade dan voordien. Er zijn plaatsen waar de regen gewoon naar binnen loopt, waar je gewoon kan douchen zonder in een douche te staan.

En ook de slaapkamer van de oudste dochter en mijn slaapkamer kunnen helemaal terug in orde gebracht worden.

Wees maar zeker dat ik mezelf moest inhouden om niet te roepen en te schreeuwen wanneer ik al de schade zag.

En de dakwerker? Die stuurde een paar mannen om een beetje extra plastik te leggen wat niet helpt. Ik zit met mijn handen in het haar en ik weet niet meer hoe ik het nog allemaal moet oplossen.

Wanneer je na deze blog even geen blog meer ziet verschijnen, dan ben ik of aan het dweilen of ik zit ergens in een hoekje zielig te wezen.

 

Engels en Frans

translate-110777_960_720

Normaal zijn dat is niet iets dat hier elke dag voorkomt, misschien éne keer per week als we geluk hebben. (We hebben op dat gebied niet veel geluk)

Wanneer we praten met elkaar spreken we vaak vreemde woorden (dank u Samson en Gert) en soms schiet daar eens een verkeerd vertaald woord tussen. Of we vertalen hele teksten op Bing translator om dan niet meer bij te komen van het lachen.

Ik ben nooit zenuwachtig maar soms wel zwaluwachtig en plobremen hebben we ook.

Vertaal eens een zin een paar keer naar een paar andere talen en dan terug naar het Nederlands.

De zin: Ik ga nog eens een tekst vertalen, dan kunnen we weer lachen.

wordt dan: Tekstvertaling en glimlachte opnieuw. (Dat klinkt eigenlijk beter)

Het is jammer dat er hier geen camera hangt zodat iedereen alles kan volgen, want het proberen om te zetten in letters en woorden komt niet altijd over zoals ik het zou willen.

 

Loemp

mistake-876597_960_720

Drie voornamen heb ik en eigenlijk had ik er vier moeten hebben, ergens had er nog ‘loemp’ tussen moeten staan. Loemp is een graad boven onhandig en volgens mij ook het equivalent van ‘mensen laten lachen’.

Vaak overkomen mij de ‘loempste’ dingen, hoewel ze overkomen me niet, het is gewoon mijn fout.

Momenteel zit er een half gat in een blauwe vinger omdat ik het nodig vond om eens hard tegen een stoel te knallen met mijn vinger. En mijn hoofd zit vol met putjes van tegen de auto te botsen wanneer ik instap. Ha ja, en een paar blutsen omdat ik het steeds voor elkaar krijg om tegen het venster te botsen van de trein wanneer ik boven ga zitten.

Ik kan nog veel voorbeelden geven, maar ik wil dat de mensen aan mij denken als een normaal persoon. (In zovere dat dat nog mogelijk is.)

 

 

 

Donderslag bij heldere hemel.

flash-of-lightning-1625380_960_720

Een vriendin van mij doodde haar man. De man had haar jarenlang mishandeld en vernederd. Het was geweten, juist hiervoor was hij in het ziekenhuis behandeld wegens een breuk in zijn hand van het kloppen op de vriendin. Geen idee hoe hard je moet kloppen op iemand zijn gezicht om je hand te breken, maar hard moet het geweest zijn, heel hard. De politie vond het niet nodig om maatregelen te treffen en meneer mocht gewoon terug naar huis. Jarenlang mishandelingen….. Ik weet hoe erg dat dat is en zonder de nodige hulp van mijn vake…. wie weet….

De rechter oordeelde dat ze schuldig was en de reden was zo raar.

Wanneer ze niet schuldig was bevonden dan gaf hij het recht aan de 25000 vrouwen die op dit moment mishandeld worden het recht om hun man te vermoorden.

Ik stel mij de vooral de vraag hierbij: waarom worden die 25000 vrouwen niet geholpen? Ze zijn gekend die 25000 vrouwen die op dit moment mishandeld worden, want anders zouden ze niet geteld kunnen worden. Ergens in België is er een databank waarin de namen van al die vrouwen staan en niemand die hulp biedt.

Meneer de rechter: u gaf op dat moment de 25000 mannen die hun 25000 vrouwen nu mishandelen het recht om gewoon verder te doen.

Ze moet naar de gevangenis, gauw, bijna, veel te rap….. en onterecht.

Ik stuur haar veel sterkte en veel kracht voor de komende jaren en ik weet nu al dat ik haar nooit zal laten vallen. Mijn papier en mijn pen liggen al klaar om lange brieven te schrijven. En wees maar zeker dat ik het ga volhouden tot de dag dat ze terug verder mag gaan met haar leven.

En niet alleen ik denk er zo over, al de mensen aan wie ik het verhaal vertel, denken er ook zo over.

Nachten heb ik er al van wakker geleden en met mij heel wat mensen. Mijn kinderen begrijpen er niets van, zijn we terug naar de tijd aan het gaan dat de vrouw niets waard was?

Lieve vriendin, we sleuren je door de moeilijke tijd, ik, mijn kinderen en nog vele andere mensen!

ONEERLIJK!

Nieuwe bewoner

snail-424133_960_720

Al een hele tijd hebben we een bewoner in onze brievenbus, een slak. De brievenbus staat op de oprit en is niet verbonden met ons huis en nu is de brievenbus dus bewoont.

Het heeft geen zin om ze uit de brievenbus te zetten want ze kruipt er met een slakkengang terug in. Waarschijnlijk is het een slak met grootheidswaanzin en beschouwt ze de brievenbus als een nieuw huis.

Tevens beschouwt ze alles wat in de brievenbus belandt als haar eigendom en bijgevolg mag ze er mee doen wat ze zelf wilt. In haar (of misschien is het wel een ‘hem’) geval is dat vooral alles proberen op te eten.

Ik ben nu de gelukkige bezitster (hum gelukkig hum) van brieven met allemaal stukjes uit gebeten. Jammer genoeg weet ik niet wat een slak nog graag eet. Gras en bladeren zeker niet want wanneer ik dat in de brievenbus steek dan zijn de brieven nog steeds lekkerder. En brieven die overbodig zijn, zijn niet zo lekker dan brieven die belangrijk zijn.

En nee, ik dood de slak niet en ik eet ze ook niet op, want ik zie iedereen al denken.

Trouwens: haar (zijn?) naam is spiediekonzales.